Gisterenmorgen, tussen twee hooibeurten door kwamen Frédéric en Jean-François ons een portie versgeplukte ‘cèpes’ brengen.

Waar ze deze vinden is staatsgeheim want de cèpes komen in principe altijd op dezelfde plaats terug. Deze hebben we ondertussen verwerkt in een lekkere omelet. Een delicatesse!

In de namiddag ging ik dan ook even op zoek en we vonden er in ons eigen bosje. Voor de zekerheid gingen we toch nog even navragen bij Jean-Pierre en er bleken er toch een paar slechte tussen te zitten. Niet direct giftig maar bitter genoeg om een pan lekkere paddestoelen te verknoeien. Hij heeft ons dan ook een boekje meegegeven met de verschillende soorten zodat we ze zouden herkennen.