Vrijdag namiddag kwamen ons vrienden Christian & Ghislaine aan. Zij waren op skivakantie in de Alpen en reden eventjes 550km om om ons te komen bezoeken. Bijzonder lief van hen. Wat later kwam ook Erik aan. Altijd een zeer leuk en vooral voor mij speciaal wederzien.

We hadden een aangenaam weekend en ook al kenden ze mekaar niet ons gasten konden het allemaal goed samen vinden. Er werd nogal wat afgebabbeld en vooral gelachen.

Zondag vertrokken Christian & Ghislaine richting België en na een mooie wandeling vertrokken wij met Erik, eerst richting Sarlat om er te eten en daarna bezochten we La Roque Saint-Christophe.

Halverwege Les Eyzies en
Montignac-Lascaux rijst de hoge rotswand van de Roque St Christophe hoog op uit
het dal van de Vézère. Deze ware kalkmuur met een lengte van een
kilometer en een hoogte van tachtig meter, is uitgehold door zo’n honderd onderaardse schuilplaatsen en lange terrassen in de lucht.

Deze natuurlijke holten werden in de Prehistorie
bewoond door de mens en daarna in de Middeleeuwen veranderd in een fort en een stad.
Het bezoek aan de Roque St Christophe geeft u een precies idee van de wijze waarop onze troglodieten voorouders duizenden jaren lang leefden.
U ontdekt de sporen die de mens in de rots heeft achtergelaten, net als een verzameling bouwkundige machines die zijn nagemaakt ter ere van de grote middeleeuwse bouwers. De site werd bewoond tot in 1588 en dan vernietigd.

Klik op de foto voor een eventuele vergroting

De site blijkt de inspiratiebron van de site van de 9de grot van de Zelandonii in de boekenreeks van de Aardkinderen van Jean M. Auel. Ik had deze reeks onlangs gelezen en was dus zeer benieuwd om deze site te bezoeken.

Deze morgen is Erik dan weer huiswaarts vertrokken en wij gingen voor een grote wandeling en brachten een bezoekje aan onze vriend Jean-Pierre. We genieten al een paar dagen zeer mooi maar ook koud weer.